Karadeniz Yayla Kampları

Karadeniz yaylalarına ilk gittiğimde yağmur yağıyordu. "Kötü başladı" dedim. Sonra anladım: Karadeniz yağmursuz olmaz. O yağmur o yeşili yaratıyor, o bulutu, o sisi. Yağmurun altında çay içmek, çadırın örtüsüne damlalar vururken uyumak — bunlar hata değil, deneyimin ta kendisi.

Ayder Yaylası: Sisle Dans

Rize'nin üstünde, deniz seviyesinden 1350 metre yukarda. Şelale sesi her yerden geliyor. Sabahları sis vadinin içini dolduruyor — aşağıdaki orman görünmüyor. Sonra güneş çıkıyor, sis çekiliyor ve yeşilin onlarca tonu birdenbire beliriyor. Bu manzarayı kelimelerle anlatmak mümkün değil; gözünüzle kayıt almanız gerekiyor.

Pokut Yaylası: Ulaşmanın Ödülü

Ayder'den yürüyerek gidilir ya da yol bilenlerin aracıyla. Yol dar, kenarı dağ, altı vadi. Ama Pokut'a vardığınızda — yatay zemin, tahta evler, tek katlı yaylaların sıralandığı o görüntü — anlıyorsunuz neden insanlar her yaz geliyor. Koşturmamalı, çadır kurmalı, iki gün kalmalı.

Karagöl (Şavşat): Ormanın Ortasında Su

Artvin'de, çam ormanının tam kalbinde bir göl. Suyu dağ yansımasıyla koyu yeşil görünüyor. Çevresinde yürüyüş yolu var — bir saatte tüm gölü dönebilirsiniz. Sessizlik öylesine yoğun ki kendi nefes sesi duyuluyor.

Karadeniz yaylası sizi temizler. Şehir kirliliği değil — başka bir şey, daha içsel bir şey. Döndüğünüzde bunu hissediyorsunuz.